جنگل، محیطی برای شکوفایی

باهم دو محیط را برای ماجراجویی فرض می‌کنیم:
1- بیابانی وسیع، بی‌آب و علف که تا چشم کار می‌کند زمین آن لم یزرع است. گاهی باد می‌وزد و خارهای گولِ شده را از این‌سو به آن‌سو هدایت می‌کند.
2- حالا جنگل وسیع و سرسبزی را در نظر بگیرید. محیطی حاصلخیز که می‌تواند آغوش زمینِ خود را به هنگام رهایی بذرهای سرگردان  باز کند و با تمام وجود برای رشد و شکوفایی‌اش از جان‌مایه بگذارد.
شما کدام‌یک از این دو مکان را برای سفر و تجربه کردن انتخاب می‌کنید. شاید صحرا برای بعضی‌ها تداعی‌کننده آرامش و سکوت معناداری باشد که بیشتر موردپسند است. اما غالباً کسانی که طالب ماجراجویی و خطر کردن هستند جنگل را گزینه‌ی مناسبی برای انتخاب می‌دانند. زیرا این محیط، رازهایی را در خود نهفته دارد که می‌تواند برای آنها جذاب و بااهمیت باشد.
خب حالا باید بررسی کنیم  محیطی که ما در آن ساکن هستیم مشابه کدام‌یک از این دو محیط است. انسان به‌عنوان موجود اجتماعی به‌طور غریزی تمایل به زندگیِ جمعی دارد. بنابراین وقتی به پیرامون خود نگاهی می‌اندازیم کاملاً متوجه می‌شویم محیط اطرافمان همانند فرضیه اول است یا دوم. اگر همانند خیلی از کارهایی که انجام می‌دهیم، درانتخاب افرادی که با آنها معاشرت می‌کنیم ظرافت بیشتری خرج دهیم، بدون شک محیط پیرامون ما همانند جنگلی سرسبز می‌شود. جنگلی که با هر بار رها کردن فکر و ایده بر روی آن همانند بذری به آغوش گرفته و تلاش می‌شود تا آن را به رشد و شکوفایی نهایی خود برساند. 
محیطی که همیشه بستر مناسبی برای رشد و ارتقای ما در مسیر رسیدن به اهدافمان می‌باشد.
اگر هر فرد مناسب و اصلحی که با آن در ارتباط هستیم را یک درخت فرض کنیم برای داشتن جنگلی وسیع‌تر باید با افرادی با سطح بالا رابطه برقرار کنیم. گاهی اشخاصی در محیط اطراف ما قرار دارند که تصمیم می‌گیرند تا به یک درخت پربار تبدیل شوند. اما خوب می‌دانیم برای به بار نشستن یک درخت باید زمان لازم سپری شود . پس هرگاه باکسی که آهنگ رشد و توسعه به خود گرفته روبه‌رو شدیم باید تلاش کنیم تا او به جایگاهی که می‌خواهد برسد و به‌عنوان یک درخت بخشی از جنگل اطراف ما را تشکیل دهد. یکی از دلایل نابودی جنگل‌ها، نابودی تدریجی درختان موجود در آن است. حذف هر درخت یعنی نزدیک شدن به نابودی کامل جنگل. این موضوع در مورد افراد پیرامون ما نیز صدق می‌کند. پس نباید با به‌کار بردن الفاظ و کنایه‌های ناامیدکننده کاری کنیم که مانعی بر سر راه رشد دیگران به وجود آید.
توجه به این نکته بسیار حائز اهمیت است، هر زمان اطرافیانمان را مستعد رشد می‌بینیم از آن چهره‌ی خودخواه و خودپسندمان فاصله بگیریم و تلاش کنیم تا او نیز در مسیر صحیح به رشد خود ادامه دهد. هرچند بخواهد گام‌هایی بردارد که جایگاهش را بالاتر از ما تثبیت کند.
برای موفق شدن لازم نیست دیگران را به پایین بکشیم، برای موفق شدن واقعی لازم است دیگران را در محیطی سالم به رقابت دعوت کنیم.