خودت را محاکمه کن

علی رغم تصور عام، بزرگترین و با ارزش ترین سرمایه ی هر انسان، زمان او است. دنیا جایی برای نشستن و حسرت خوردن نیست. زمان بی رحمانه در حال سپری شدن است. سرمایه ای که حتی ممکن است به خاطر پافشاری ما بر روی عقاید کاذب و بعضاً تعصبیمان تا پایان عمر به بطالت بگذرد. پروین اعتصامی با زبانِ شعر این سرمایه را به زیبایی به تصویر می کشد :
جوانی نکودار، کاین مرغ زیبا
نماند در این خانه استخوانی
متاعی که من رایگان دادم از کف
تو گر میتوانی، مده رایگانی
هر آن سرگرانی که من کردم اول
جهان کرد از آن بیشتر، سرگرانی
چو سرمایه‌ام سوخت، از کار ماندم
که بازی است، بی‌مایه بازارگانی
از آن برد گنج مرا، دزد گیتی
که در خواب بودم گه پاسبانی
بسیاری از ما آگاهانه زمان های طلایی زندگی خود را هدر می دهیم. تمایل به لذتهای آنی و زودگذر، فعالیت های ساده و    بی تکلف، تمایل به ریسک کمتر و حضور در حاشیه ی امن باعث می شود با علم به این موضوع تلاشی برای جبران آن نداشته باشیم. بسیاری از ما به بهانه اینکه منتظر رسیدن فرصت مناسب مانده ایم به راحتی زمان خود را بلا استفاده به هستی پس می دهیم. اتفاقی که در سال های بعد تبدیل به حسرت می شود.
انسان همیشه دیگران را عامل ناکامی های خود می داند و با توجیه کردن در این مورد سعی می کند خود را تسکین دهد. اما واقعیت چیز دیگری است.
گاهی لازم است به دور از هیاهو و شلوغی های پیرامون،در گوشه ای بنشینیم و جایگاهی که در آن قرار داریم را از جنبه های مختلف ارزیابی و آنالیز کنیم. روابط خانوادگی،درآمد، موقعیت اجتماعی،میزان استفاده ی مفید از فرصت های پیش آمده در طول زندگی و هر آنچه که به ما کمک می کند تا به وسیله ی آن از زندگی خود رضایت نسبی داشته باشیم. بله،رضایت نسبی، زیرا این واقعیت وجود دارد که انسان نمی تواند همواره از شرایط حاکم، رضایت کامل داشته باشد. در طول زندگی همه ی ما اتفاقاتی رخ داده و یا خواهد داد که ممکن است مارا به چالش هایی بکشاند.
در مورد آنالیز جایگاه فعلی خود باید مراقب باشیم تا اسیر توجیهات روزمره نشویم. با وجود اینکه آدمی تمایل دارد با آوردن دلایل مختلف خودش را تبرئه و نقشِ قربانی را ایفا کند،باید بداند تنها کسی که قاضی این محکمه ی تک نفره است خودش می باشد.کسی که در صورت محکوم شدن هم خود را شماتت و تحقیر نمی کند.
اگر بتوانیم به صورت فصلی این ارزیابی را صادقانه انجام دهیم قطعا به نتایج شگفت انگیزی خواهیم رسید. یک سری نقاط قابل بهبودی که با شناسایی سریعتر آنها می توانیم از هدر رفت زمان جلوگیری نماییم.
در آخر، هر چه بیشتر به نقایص خودمان پی ببریم بهتر می توانیم از خسارت های احتمالی در امان باشیم. با همه ی این تفاسیر باید به خودمان بفهمانیم این من هستم که میزان کیفیت زندگی خودم را تعیین می کنم.