در حال زندگی کن

اینکه همیشه به دنبال فرصتی هستیم برای جبران گذشته، یا فقط به رویا پردازی آینده مشغولیم نشان دهنده ی آن است که برای زمان حال خودمان ارزشی قائل نیستیم. لحظه ای که ممکن است آینده یا گذشته ی ما را بسازد. این سبکِ زندگی ما را با دو واژه ی منفی و نابود کننده همراه می کند. ترس و حسرت دو عکس العملی هستند که ما بر اثر توجه بیش از حد به آینده و گذشته در خود نهادینه می کنیم. 

حسرت کارهای انجام نداده و ترس از آینده ی نامعلوم به ما اجازه ی زندگی کردن در زمان حال را نمی دهد. فرض کنید در قطار آماده ی حرکت نشسته اید و در این حین یادتان می آید که بخشی از مدارکتان را فراموش کردیده اید. قطار حرکت خود را از شهر ((الف)) شروع می کند و مسیری را برای رسیدن به شهر ((ب)) طی می کند. در این حین یادتان می آید که مدارکی را جا گذاشته اید. برای قطار فرقی ندارد که چه کارهایی توسط مسافرین در طول مسیر انجام می شود. شما در طول مسیر با برنامه ریزی که داشته اید و با توجه به فرصتی که بُعد مسافت برایتان فراهم کرده است قصد دارید خود را برای ارائه ی یک کنفرانس سرنوشت ساز آماده کنید. آگاهی کامل دارید که چقدر این کنفرانس برای شما حیاتی و حائز اهمیت است. اما در تمامی طول مسیر حسرت این را می خورید که چرا قبل از حرکت یکبار مدارک را چک نکرده اید و ترس آن را دارید که اگر برسید ممکن است به خاطر نبود این مدارک متضرر شوید.

ترسی که شاید هیچ‌گاه به واقعیت تبدیل نشود. قطار بدون در نظر گرفتن دغدغه‌های شما به مقصد می‌رسد. در این میان شما هیچ‌گونه آمادگی برای برگزاری کنفرانس ندارید چون طول مسیر را فقط به ترس و حسرت‌های خود پرداخته‌اید. 

زندگی روزمره‌ی ما نیز شبیه همین قطار بی‌تفاوت است. این ما هستیم که با تصمیمات خود سرنوشت مسیر حرکت عمر خود را تعیین می‌کنیم. توجه به ترس‌ها و حسرت‌ها یعنی از دست دادن زمان مشخصی که در اختیارمان قرار داده‌شده تا درست زندگی کنیم. این ما هستیم که با تمرکز بر داشته‌هایمان و علم به اینکه روزی ممکن است آنها را به‌راحتی از دست بدهیم می‌توانیم سرنوشت خود را رقم بزنیم.

خب حالا بهتر است با توجه به اینکه آگاهانه این موضوع را موردبررسی قراردادیم، همین حالا تصمیم بگیریم و تلاش کنیم تا زمان حال را فدای گذشته و یا آینده‌ی احتمالی‌مان نکنیم تا به اهدافی که برای خود در نظر گرفته برسیم.

به دنبال فرصتی برای جبران کردن نباشیم بلکه به دنبال فرصتی برای رشد کردن باشیم. رشد کردن نیازمند زندگی در زمان اکنون است.