محیط رشد

گل رز یکی از زیباترین و پرطرفدارترین گل‌هایی است که می‌شناسیم. گلی که در حالت عادی هرکجا آن را ببینیم با تمجید از آن علاقه‌ی خود را به این گل ابراز می‌کنیم. حالا یک بوته‌ی گل رز که به‌صورت خودرو در زمین گندم‌زار روییده است را تصور کنید. در اصطلاحِ کشاورزی بوته رز به دلیل روییدن در مکان نامناسب و در میان انبوهی از گندم‌ها به‌عنوان علف هرز شناخته می‌شود. بوته‌ی رُزِِ زیبایی که برای گندم‌زار حکم علف هرز دارد و باید برای جلوگیری از آسیب‌های احتمالی به زمین زراعی حذف و یا جابجا گردد.
در زندگیِ ما انسان‌ها نیز این موضوع صدق می‌کند. ما با تمام وجود تلاش می‌کنیم تا به جایگاهی دست‌یابیم که بسیار ارزشمند است و دیگران آرزوی داشتن آن را دارند. شبانه‌روز سعی و کوششِ بی‌وقفه برای رسیدن به خواسته‌هایمان، برای این منظور هدف‌گذاری می‌کنیم، برنامه‌ریزی انجام می‌دهیم و مهم‌تر از همه با  تبدیل دانسته‌هایمان به عمل نتیجه‌ی مدنظر خود را به دست می آوریم. اما اگر مکان مناسب را برای این شکوفایی انتخاب نکنیم محکوم‌به حذف یا دور شدن از محیط رشدمان هستیم.
پس باید در نظر داشته باشیم علاوه بر اینکه همه‌ی توانمان را برای رسیدن به خواسته‌هایمان صرف می‌کنیم فضایی را که می‌خواهیم در آن مطرح شویم نیز با دقت بیشتری انتخاب کنیم، زیرا رشد کردن سقف ندارد. این ما هستیم که برای خودمان سقف ایجاد می‌کنیم. انتخاب نامناسب این فضا، یعنی از دست دادن تمام دارایی‌هایی که با سختی اندوخته‌ایم.
زمین زراعی و مکانی که بوته روییده است هر دو از خاک تشکیل‌شده است. درواقع به خاطر خاک و مواد غذایی موجود در آن است که رز، این مکان را مناسب برای رشد می داند. چیزی که رز را به‌عنوان گیاه ناهمگون معرفی می‌کند گندم‌های موجود در این زمین هستند. پس زمانی که حرف از محیط می‌زنیم منظورمان صرفاً مکان نیست بلکه اعضای حاضر در این مکان است. ما هرچقدر هم پیشرفت داشته باشیم باز از نظر اطرافیانی که ظرفیت درک رشد و تعالی ما را ندارند محکوم‌به بی‌ارزش بودنیم.
زمان به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌ها در حال خرج شدن است. پس راهکاری برای توقف گذر زمان وجود ندارد و باید برای استفاده‌ی هرچه بهتر از آن، کیفیت گذراندن آن را بالاتر ببریم. افرادی که در پیرامون ما هستند و ازنظر روحی و روانی نمی‌توانند ارزشمند باشند باید حذف شوند. کسانی که با تفکرات خرچنگیِ خود نه‌تنها ما را برای ادامه دادن تشویق نمی‌کنند، بلکه به خاطر عقایدی که دارند در غالب سد ظاهر می‌شوند نیز باید حذف گردند. اگر نتوانیم محیط را برای رشد خود اصلاح کنیم محکوم‌به زوال و نابودی هستیم حتی اگر تبدیل به آن‌کسی شویم که همه آرزوی آن را دارند.