هویتت را بساز

جمله‌ی جالبی از علی میرصادقی شنیدم که فکر می‌کنم ساعت‌ها می‌توان در موردش صحبت کرد. ((کسی که احساس می کنه به تغییر احتیاج ندارد آدم ترسناکیِ)). آقای فرامرزی با سابقه‌ی 25 ساله در یک شرکت مشغول به کار است. بیست و پنج سال ساعت 6 بیدار شده و به محل کاررفته، سیستم را روشن و شروع به خواندن اخبار روز می‌کند. ارباب‌رجوع پس از مراجعه و معطلی بالاخره به آقای فرامرزی می‌رسد و با کلی منت و شنیدن غرغر او کارش را تمام و از محل اداری خارج می‌شود. ادامه روز برای او به همین منوال می‌گذرد و ساعت 7 شب خسته‌وکوفته محل کار را به‌قصد خانه ترک می‌کند. این تمام روزمره‌ی آقای فرامرزی است.25 سال سابقه‌ی تکراری و روتین که کماکان ادامه دارد. نکته‌ی جالب اینکه آقای فرامرزی در محل کار صرفاً به خاطر سابقه‌ی طولانی بسیار مدعی و متوقع است. او ادعا دارد که باید بالاترین پست‌ها و احکام حقوقی برای او صادر شود. همیشه اعلام می‌کند که حقش در اینجا ضایع‌شده است. او بدون هیچ تلاشی در راستای تغییر هویت فعلی‌اش فقط توقع‌های کاذبی از شرایط دارد. او همیشه بابت این موضوع در عذاب است و دیگران را باعث‌وبانی در جا زدن خود می‌داند.
این داستان برای بسیاری از افراد و حتی خود ما نیز رخ‌داده است و ما اسیر اثر دانینگ کروگر شده‌ایم. طبق این نظریه‌ای افرادی که در یک مهارت ضعیف هستند، متوجه نیستند که ضعیف هستند و سطح توانمندی خود را بالاتر از آن‌چه هست برآورد می‌کنند.
بنابراین اقدامی در راستای بهبود نقاط ضعفشان انجام نمی‌دهند. برای همین است که اکثریت مردم جامعه دجار روزمرگی وزندگی عادی و بدون پیشرفتی هستند. کسی که احساس می‌کند به تغییر احتیاج ندارد بسیار ترسناکه، او همانند آقای فرامرزی دیگران را مسبب تمام ناکامی‌های خود می‌داند و گاهی در اثر فشار فکری، ممکن است در رابطه با دیگران واکنش‌های نامناسبی بروز دهد.
تلاش برای شناخت این اثر می‌تواند ما را در جوانب مختلف زندگی‌مان از راه اشتباهِ آگاه سازد و در راستای قرار گرفتن در مسیر درست راهنمایی کند.
خارج شدن از هویتی که سال‌ها ما را از رسیدن به بالاترین جایگاه‌ها محروم کرده، بسیار حائز اهمیت است. ساختن هویتی که تمام‌قد در راستای بهبود نواقص و کمبودها تلاش بی وفقه کند و به هدفش نیز برسد.
آموزش مهارت‌های جدید، کسب اطلاعات به‌روز و مبادله‌ی آن با دیگران ما را با کمبودهایمان آشنا می‌کند. باوجوداین مسائل، تصمیم‌گیری نهایی برای ورود به راه پیشرفت، فقط با خودمان است. کسی که بیش از همه موفقیتمان برایش اهمیت دارد.