لذت مسیر

شاید کمتر پیش بیاید که تفسیر و ماهیت فیلم‌ها، سریال‌ها و یا انیمیشن‌هایی که تماشا می‌کنم باعث شود به فکر فروبروم. اما انیمیشن تحسین‌شده‌ی soul (روح)، محصول مشترک کمپانی پیکسار و دیزنی توانست من را به تفکر درونی دعوت کند. موضوع فیلم با پردازش‌های ریز بینانه تلاش می‌کند زندگی جو گاردنر یک معلم موسیقی را نشان دهد که باوجود یافتن علاقه‌ی واقعی خود یعنی پیانو تمام عمر تلاش کند تا به یک گروه جاز ملحق شود و به آرزوی دیرینه‌ی خود دست یابد. او حتی به این رؤیا بسیار نزدیک می‌شود ولی براثر حادثه‌ای به کما می‌رود. داستان با محوریت کاراکتر روح او و شخصیت متولد نشده‌ای به نام ۲۲ که به دلیل نداشتن انگیزه، علاقه‌ای برای به دنیا آمدن ندارد ادامه پیدا می‌کند. نقد و بررسی این انیمیشن بماند بر عهده‌ی اساتید هنر هفتم، ولی صحنه‌های تأمل برانگیزی از آن باعث شد تا من به این نتیجه برسم که در طول زندگی تنها هدف مهم نیست. در قسمتی از انیمیشن، زندگی جو برای ۲۲ به نمایش درمی‌آید تا انگیزه‌ای باشد برای تولد او پس از هزاران سال مقاومتش برای به دنیا نیامدن، ولی جو در عین ناباوری می‌بیند چه لحظه‌هایی از زندگی‌اش کسالت‌بار گذر کرده و او بدون اینکه متوجه شود صرفاً با خیال داشتن علاقه و انگیزه اصلی خود یعنی پیانو و گروه جاز احساس خوشبختی می‌کند. 
بعد از پخش تیتراژ پایانی لحظاتی از گذشته‌ام را مرور کردم، متوجه شدم چه زمان‌هایی از زندگی خودم را به بهانه‌ی رسیدن به هدفی از دست داده‌ام. قطعاً داشتن هدف، برنامه‌ریزی و تلاش برای رسیدن به آن‌یکی از مهم‌ترین رسالت‌های هر انسانی بوده، هست و خواهد بود. ولی یکی از مهم‌ترین چیزهایی که کمتر به آن توجه می‌شود اتفاقاتی است که در مسیر رسیدن به اهداف از آن چشم‌پوشی می‌کنیم. 
تغییرات فصل، هوای پاک، تفریحات، لذت بردن از کنار هم بودن با عزیزان، خش خش برگ‌های پاییز، برف‌بازی، مسافرت‌ها، حتی خوردن یک فنجان چای با لذت و کلی رویدادهای ریزودرشتی که ما حتی اگر هم انجام دهیم به آن‌ها بی‌توجه هستیم و فدای علایق و اهدافی می‌کنیم که قرار است روزی به آن دست پیدا کنیم. 
البته نوشتن در مورد این موضوع نباید بهانه‌ای شود برای پشت گوش انداختن برنامه‌هایمان، بلکه تلنگری هست برای توجه به مواردی که کمی مورد بی‌مهری قرارگرفته‌اند. دقت به این موضوع بسیار حائز اهمیت است که اگر درنهایت به اهدافمان برسیم بازهم همین لذت‌های مسیر موفقیت هستند که به‌عنوان چاشنی زندگی ما را مزه دار می‌کنند. 
اکثر کسانی که این متن را مطالعه می‌کنند بسیاری از این لحظات را تجربه کرده‌اند و باید این را بدانند که حسرت و افسوس چاره‌ی این ناکامی نیست. 
به‌قول‌معروف هر زمان ماهی را از آب بگیری تازه است. حالا که می‌دانیم چقدر لذت بردن از نادیده‌ترین‌ها می‌تواند مسیر اهداف ما را شیرین‌تر کند باید سعی کنیم قدر باقی‌مانده عمرمان را بدانیم. بیشتر به جزئیاتِ خوب زندگی توجه کنیم و از آن‌ها لذت ببریم حتی به‌اندازه‌ی یک نسیم خنک در یک روز تابستانی.